เรื่องแค่นี้ ทำไมไม่มีใครเข้าใจกันบ้าง

วันนี้ตอนเย็นแวะไปดูบ้าน เนื่องจากเพื่อนของน้องไอรีนเค้าขอมาอยู่ 2 อาทิตย์ในระหว่างที่กำลังหาบ้านอยู่ ก็ไปดูห้องน้องไอรีน น้องไอรีนเค้าก็โวยวายว่าไอ้พื้นมันยังไม่ได้ทำเค้าเครียดมากเพราะเค้าต้องการที่สงบอ่านหนังสือ ก็เข้าใจอยู่แต่ว่าลาสโลวเค้ายังไม่กลับมาเราเองก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะงานไม้แล้วก็การตัดสินใจมันอยู่ที่ลาสโลวว่าเค้าจะเอายังไง จะซ่อมอย่างไร
น้องไอรีนเค้าก็ว่าเค้าจ่ายเงินนะ แล้วมันเป็นอย่างนี้ มันไม่คุ้ม เราก็เสนอไงว่าถ้าไม่คุ้มเดือนนี้เราไม่คิดค่าเช่าก็ได้ เพราะมันเป็นเหตุสุดวิสัย เค้าบอกเค้าเครียดเพราะเค้าต้องเริ่มเรียนวันจันทร์นี้ต้องการเนื้อที่อ่านหนังสือ ไอ้คอร์สที่เค้าเรียนนะ จะบอกให้ได้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรกับคอร์สปริญญาโทที่เค้าลงเรียนเลย เสียเวลา แต่ก็ว่าคนเรามันไม่เหมือนกันจะให้รู้สึกเหมือนกันมันคงเป็นไปไม่ได้ อย่างมากก็ย้ายออกไป
ก็จะไม่ประวิงเวลา แค่นี้อดทนไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าอย่างไร เอาไว้เราตั้งหลักได้ก่อน ถ้าเรื่องมากยังมีเวลาก็ยังพอหานักเรียนได้ ถ้าเค้าอยากจะย้ายออกไปก็ไม่มีปัญหา เอางี้ดีกว่า
ไอ้การที่จะเป็นคนดีเกินไปมันยากจริงๆ ถ้าเป็นเราเราก็คงเข้าใจเจ้าของบ้าน เค้าไม่อยากให้ปัญหาเกิดขึ้นหรอก ขอให้น้องเค้าเข้าใจปัญหาด้วยเถิด เราไม่อยากจะเป็นคนร้าย เราคงไปเอาเปรียบใครเค้าไว้มาก มันก็เลยเป็นอย่างนี้
เอาละอย่าคิดมาก
อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด